Principe #40 (China): Het lichaam van Christus is de kerk

Vaak zijn wij in beslag genomen met het idee dat de kerk het gebouw is waar we moeten aanbidden. Maar in de vroege gemeente en bijbelse verslaglegging noemt God de mensen de kerk. 

Eén van de grootste verlangens bij de gemeentestichting in Noord-Amerika is de bouw van een kerkgebouw. Dit is niet altijd hulpzaam. De ware werking van God is voor de groei niet afhankelijk van geld en bronnen, maar juist van harten die gegrepen zijn door het evangelie van onze Heere. Wanneer we ons focussen op bouwconstructies en kerken, kunnen we de mensen subtiel misleiden om daarop te vertrouwen  en niet op de levende Heere. 

Geen gebouwen, behalve het levende gebouw van het lichaam van Christus, is noodzakelijk in de landelijke ondergrondse Chinese kerk. Bijna de hele beweging bezit geen gebouwen, maar ze maken juist gebruik van velden, grotten  en huizen. Wat het belangrijkste voor hen is, zijn de mensen van God.  Dit was het verlangen van de apostel Paulus die de mensen als de gemeente zag en de kroon van zijn beloning.  Dit was ook het verlangen van de eerste gemeente die het priesterschap van alle gelovigen erkende  waarbij elk deel van het lichaam een taak of functie had. Zij geloofden niet in de leiding dat het hele lichaam van Christus bestuurt, maar in de leiding dat hen juist dient en toerust. 

Dit ondermijnt niet het grote nut van een gebouw dat gebruikt kan worden voor samenkomsten van mensen, die de gemeente zijn. Sommige dienende leiders van het landelijke ondergrondse huisgemeentenetwerk in China ontmoeten elkaar in een schuur waarbij de dieren om hen heen lopen terwijl zij bidden en van de Heere instructies ontvangen voor miljoenen gelovigen. Ontmoeten in een schuur of een oud, onbezet kerkgebouw is op zichzelf niet verkeerd. Hoewel de ondergrondse kerk in China niet zo vrij is als in andere naties om samen te komen in verschillende soorten gebouwen, groeit de gemeente toch nog steeds en wordt de gemeente ook steeds overvloediger in het werk van de Heere. Laten we nooit het gebouw als de kerk zien, maar alleen de mensen als Gods ware kerk, apart gezet in Jezus Christus. 

Bijbels zijn soms schaars in de landelijke ondergrondse kerk in China en het komt veel voor dat gemeenschappen handgeschreven kopieën van verzen en brieven hebben, net zoals in de dagen van de eerste gemeente. De Chinezen hebben hun bijbels enorm lief en behandelen die als het meest gekoesterde voorwerp dat zij bezitten of hebben in de wereld. Sommigen van de huidige dienende leiders in de landelijke ondergrondse kerk zouden vanaf het begin al blijmoedig een hele dag reizen om alleen in staat te zijn een bijbel te lenen en te lezen. De meeste preken, vooral in het begin van de beweging, werden gehouden van verzen die ze uit hun hoofd hadden geleerd. 

“De Heilige Geest onderwijst de Chinese gemeente dat zij geen reservoirs zijn die zelfzuchtig voor zich houden wat ze leren, maar dat zij duidelijke, onbelemmerde kanalen zijn die naar anderen stromen. De gelovigen hebben een onvoorwaardelijke liefde zonder compromissen voor elkaar.  Ze hebben elkaar lief overeenkomstig Christus’ gebod.  Onze Chinese broeders zijn lopende bijbels, omdat zij er zo veel van uit hun hoofd hebben geleerd. Wij moeten hetzelfde doen, want als in het Westen onze bijbels geconfisqueerd zijn, hoe zullen we dan voorgaan wanneer we Gods Woord niet kunnen herinneren?” 

De ondergrondse kerk in China heeft zo’n eerbied voor de Heere en Zijn Woord en zij zien zichzelf in het juiste licht van Gods heiligheid. Een kort Chinees gezang  dat hun nederige hart reflecteert, zich realiserend dat zij zondaars waren die een Redder nodig hadden, zegt: “Heere, hoe groot zijt Gij! U liet ons niet in de steek. Wij zijn stof. We zijn niet beter dan wormen en motten, maar U had medelijden met ons. U bekommerde Zich om ons en koos ons.” Zulke woorden laten de nederige houding zien waarmee wij tot Gods Woord zouden moeten komen om leven, onderwijzing en waarheid te ontvangen. 

De ondergrondse kerk in China gaat te werk als een lichaam en het ene lid verlangt niet om erkend te worden boven de anderen. Een gemeenteleider die met zeven anderen toeziet op vele miljoenen gelovigen, werd eens gevraagd wat voor titels er voor hen werden gebruikt. Hij antwoordde door te zeggen: “Nee, zo denken wij niet. We zijn allemaal gewoon broeders en zusters.” Alle gelovigen in dat huisgemeentenetwerk weten wie de leiders zijn en respecteren hen, maar ze eisen niet om erkend te worden door titels en andere verschillende verheven posities.

“De ondergrondse kerk in China is in principe een puur nieuwtestamentische gemeente. Niemand wordt doctor of voorganger genoemd, ze noemen elkaar broeder en zuster. Wat zij doen is gedefinieerd bij hun functie of gave, niet bij hun titel. De één is begiftigd als een leraar, dus hij onderwijst. De ander is begiftigd met gastvrijheid, dus die dient naar zijn vermogen. Hun gave maakt ruimte voor hen om te dienen. Zij voelen dat titels scheiden. Voor hen is de gemeente een familiale eenheid: elk lid is essentieel. De Chinezen zien de gemeente als een familie die functioneert als het lichaam van Christus.” 

Zij hebben werkelijk een vertrouwen in het lichaam van Christus waar Jezus Christus het Hoofd is boven iedereen en waar Hij alleen de Verheerlijkte is.

 

Statistieken


1601preken
131compilaties
108artikelen