Principe #47 (Noord-Korea): Elke dag is een dag voor de Heere!

Een jonge vrouw uit een christenfamilie van vóór de Koreaanse oorlog vertelt: “Mijn moeder en haar vrienden gaan door met het in het geheim samenkomen om God te aanbidden.” 

Een andere gelovige vertelt: “Ik had ook een moeder die al vóór de Koreaanse oorlog christen was. Ze ging door met het in het geheim aanbidden van God, samen met twee familieleden terwijl ze een bijbel gebruikte die haar opa jaren geleden had meegebracht vanuit Japan.”

Een andere christen zei: “Ik maakte deel uit van een ondergrondse gemeente van twaalf leden, allemaal familieleden die soms zendelingenbezoek kregen vanuit China.”

Koreaanse zusters en broeders komen samen onder de meest geheime omstandigheden om ontdekking te voorkomen. Zij ontmoeten elkaar op ieder mogelijk moment en dus niet alleen op zondag, zoals de gewoonte is in landen waar nog geen vervolging is. 

Deze christenen aanbidden hun Heere zodra de omstandigheden het toelaten. Onder de christelijke gemeenten wereldwijd is grote onenigheid over welke dag de dag van de Heere is. Hiermee wordt bedoeld op welke dag van de week de eerste gemeente samenkwam om te aanbidden. In Noord-Korea is er geen vrijheid om de aanbidding op een bepaalde dag te plannen. Wanneer ze ontdekt worden terwijl ze Jezus Christus aanbidden, zullen ze gearresteerd worden en zelfs gedood worden. De christenen komen daarom samen op verschillende tijden en op verschillende plaatsen. Wanneer we naar het boek Handelingen kijken, kunnen we ons voorstellen dat de eerste gemeente, vooral in de tijden van vervolging, in verschillende huizen samenkwam om ontdekking te vermijden. 

In een ondergrondse gemeente in een bepaald gebied in China, staan de mensen om half vijf op om twee uur lang samen te komen voor gebed en aanbidding. Dit doen zij iedere dag. Er zijn gemeenten die samenkomen op de enige plaats waar zij veilig zijn: een grot! Er zijn gemeenten die samenkomen op boerderijen, ver weg van loerende ogen.

Een ander getuigenis uit de ondergrondse kerk in China is deze: “Eén ding dat ik me snel realiseerde over de Chinese gemeente, is dat er een groot verschil is met de Amerikaanse gemeenten. Om te beginnen denken zij dat een vier uur durende preek kort is, maar nog meer dan dat is hoe anders hun diensten eruit zien dan die van ons. Ik bedoel, bedenk je, wat er gebeurt wanneer een wanhopige groep zich vastklampt aan een machtig God.” 

Geliefde gelovige, maak jij ruzie over welke dag je samen moet komen terwijl andere gelovigen uit ondergrondse gemeenten vervolging ondergaan en hongerig zijn naar Gods Woord en daarom uren doorbrengen aan de voeten van Jezus Christus en Zijn Woord?

Er zijn denominaties die de sabbat (zaterdag) of de zondag hoog in het vaandel hebben. In de tijd van het boek Handelingen waren er twee raadsvergaderingen in Jeruzalem, waar de apostelen de toepasbaarheid van de wet onder de genade bespraken. De eerste raadsvergadering wordt beschreven in het boek Handelingen.  Daar werd besloten dat de nieuwtestamentische gemeente onder de genade is en niet onder de wet, uitgezonderd de onthouding van bepaalde zondige praktijken. De tweede raadsvergadering van Jeruzalem van veertien jaar later wordt beschreven in het boek Galaten.  Opnieuw werd genade bevestigd en niet de wet. In het boek Kolossenzen maakte de apostel Paulus heel duidelijk hoe we naar de sabbat behoren te kijken door te zeggen: “Laat dus niemand u veroordelen inzake eten of drinken, of op het punt van een feestdag, een nieuwe maan of de sabbatten. Deze zaken zijn een schaduw van de toekomstige dingen, maar het lichaam is van Christus.”  De oudtestamentische praktijk van het houden van de sabbat was een “schaduw van de toekomstige dingen” waar Jezus Christus onze Sabbat, onze Rust is. “En het handschrift dat tegen ons getuigde, heeft Hij uitgewist. Dit handschrift was met zijn bepalingen tegen ons gericht, en Hij heeft dat uit het midden weggenomen door het aan het kruis te nagelen.”  

Toen de discipelen verspreid waren vanuit Jeruzalem,  was het niet hun eerste gedachte om te volharden in het samenkomen op de sabbat of op de opstandingsdag, maar om het goede nieuws te delen van de Heere Jezus Christus.

We moeten als gelovigen in Jezus Christus in de landen waar geen vervolging is, leren om zeer regelmatig samen te komen. En dan niet noodzakelijkerwijs op een gezette tijd op zondag of op een andere dag in de week. Wanneer we thuis samenkomen met slechts twee of drie personen, kunnen we een tijd hebben van bijbellezen, bespreking, gebed en aanbidding. Wat we leren van onze geliefde broeders en zusters in Noord-Korea, zal ons voorbereiden op vervolging.

 

Statistieken


1602preken
131compilaties
108artikelen