Principe #59 (Iran): Ontmoetingen van kleine groepen van gelovigen

Net als de gemeente in het boek Handelingen, die in huizen begon te ontmoeten als een netwerk van gelovigen toen het onder grote druk van Joodse wreedheden kwam, zo hebben tegenwoordig gelovigen in Iran vergelijkbare omstandigheden die hen aangezet hebben om elkaar in een netwerk van kleine huisgemeenschappen te ontmoeten.

Wanneer vervolging in bepaalde gebieden intensiveert, zullen gelovigen zich verplaatsen naar verschillende steden en daar ook huisgemeenschappen starten, waardoor de verspreiding van deze samenkomsten voortdurend plaatsvindt. De Iraniërs geloven dat Jezus Christus met hen is in hun kleine samenkomsten en daarom is er een vertrouwen dat zij ontmoeten als een gemeente, zelfs met slechts een paar aanwezige gelovigen. Zij zien het als noodzaak anderen te ontmoeten en allen beschouwen zichzelf onderdeel van één gemeente. Er is geen keuze om een gemeente met een bepaalde doctrine of aanbiddingstijl te vinden; alle gelovigen zijn eenvoudigweg tevreden elkaar te ontmoeten.

In het boek Handelingen waren er misschien wel meer dan 25.000 nieuwe bekeerden in het eerste jaar van de geschiedenis van de gemeente. Maar deze hele groei werd gemakkelijk opgenomen in kleine huisgemeenten aangezien zij naadloos samenwerkten. Het evangelie werd in huizen gepredikt  en de oudere broeders en zusters leerden de jongere wanneer er geen apostelen of oudsten aanwezig waren. Dit leven van het lichaam, waar iedereen in staat was elkaar te onderwijzen, maakte een snelle groei mogelijk. Ook zorgde het ervoor dat de gemeente zich eenvoudig kon aanpassen aan de manier hoe de Heere dagelijks mensen aan de gemeente toevoegde.

De daaropvolgende 250 jaar, voordat er ooit een kerkgebouw gebouwd was, was deze praktijk van ontmoetingen in huizen en andere kleine gebouwen het patroon van de vroege kerk. In Iran en andere landen die gesloten zijn voor het evangelie, wordt deze methode door de Heilige Geest gebruikt om Zijn gemeente te bewaren. Het is noemenswaardig dat Jezus Zelf voornamelijk diende in huizen  gedurende Zijn drie jaren van publieke bediening. En het is niet verrassend dat de Heere Zijn discipelen leerde om in hun bedieningen ook private huizen te gebruiken.  Hetzelfde gebeurde bij de apostelen in de vroege gemeente. 

Er is een grote leegte in de levens van de mensen in Iran. Tachtig procent van de jongere generatie is ontevreden met het fundamentalisme van de islam die niet kan voldoen aan hun diepste behoeften. Zij zoeken naar echte antwoorden voor de problemen in hun levens. De meeste jonge Iraniërs hangen het islamitische geloof niet aan. Wanneer zij Jezus Christus kiezen, weten zij dat zij gekozen hebben voor een eeuwigheid in de hemel, maar zij realiseren zich ook dat zij alles moeten verzaken in dit aardse leven.  Het geweldige evangelie van God gegeven door Zijn Zoon Jezus wordt waardig geacht om alles voor achter te laten, en eventueel, om je leven voor te verliezen. Er is geen tussenweg; het is een totale overgave om het kruis op te nemen en Jezus te volgen om een levend offer te worden. De volgende verslagen illustreren het gevaar:

Een huisgemeente werd overvallen door veiligheidstroepen op vrijdag 12 oktober 2012 in de stad Shiraz, in de provincie Fars in Iran. Twee leden van de gemeente werden gearresteerd en ontboden in het detentiecentrum van het ministerie van Inlichtingen, Pelak, waar zeven andere leden van hun huisgemeente werden vastgehouden.

Een 27 jaar oude Iraanse christen bracht met zijn vrouw en jonge dochter een rustige avond thuis door toen veiligheidstroepen in burgerkleding zijn woning betraden en hem arresteerden. De veiligheidstroepen doorzochten het huis en legden beslag op persoonlijke bezittingen zoals een computer, cd's die christelijke cursussen en onderwijs bevatten, christelijke boeken en Bijbels en familiefotoalbums. De christen werd opgesloten. Maandenlang kreeg de familie geen informatie over zijn toestand en verblijfplaats.

In een ander geval: vijftien christenen werden in de gevangenis gegooid. Zij werden onder zware druk gezet om hun geloof te verloochenen, maar weigerden dit te doen.

Echter “hoewel het veiliger is om in het Westen een gemeente te starten, kan het gemakkelijker zijn om er een in Iran te stichten. Ga naar een conferentie voor gemeentestichters in Noord Amerika en je zult over budgets, programma's, marketingcampagnes en de noodzaak van een goede manier van aanbidding horen. Woon een conferentie voor Iraniërs bij en je krijgt een heel ander beeld. Zij zullen spreken over het starten van een gemeente door Christus te delen met vrienden en familie, het verzamelen van nieuwe gelovigen voor wekelijks bijbelonderwijs en gemeenschap, en vervolgens met hen te bidden en hen te bemoedigen om het evangelie te delen met hun vrienden en familie.” 

We kunnen het voorbeeld van onze Iraanse broeders en zusters volgen door het starten van kleine gemeenschappen, onder leiding van Jezus Christus.

 

Statistieken


1817preken
185compilaties
120artikelen